Pabucun Düşünce Dünyası

Birini seversiniz uzuuuun bir zaman sonra bir de bakarsınız ki onunla zerre kadar ortak yanınız yokmuş .E yokmuş da ne olacak, sevmekten vaz mı geçeceksiniz ? Geçemiyorsunuz, ne serden ne de sevginizden geçemiyorsunuz; görmem, duymam, cevap vermem deyip sevmeye devam ediyorsunuz!... Seviyorsanız sabretmelisiniz ya ! Hayatta her bi şey mükemmel olacak değil ya ! Gibi biiiir sürü bilincinize yerleşmiş Polyannavari bilgicikler.... Aslında bunlar güzel şeyler; sevdiğin için sabretmeyi göze almak güzel bi'şey ! Bu dünyada nelere sabrediyorsun da bir sevdiklerine mi sabredemeyeceksin.Nefret ettiğin özelliklere, aptal olduğunu düşündüğün insanlara, yalancılığı meslek edinmişlere, dini menfaatine alet eden alimine, cahiline;komaşunun tavuğuna kış deyip kendi özünüze ses etmeyenine, senden benden iyi görünüp beş para etmez kendini bilmezlere...v.b. tüm insan türevlerine sabrediyoruz sabrediyoruz sabrediyoruz...taaaki patlayana kadar ;) Sonra sinirlendiğinizde ya da ''heyyt ulan ...

Bir insanı en iyi yine kendisi tanır.Samimiyetini,riyasını her türlü eksiğini fazlasını kendisi bilir.Bir insan dünyanın ne iyi yalancısı ya da oyuncusu olsa da kendini kandıramaz.Çünkü iç ses denen o gerçeklik senin yarın hesaba çekileceğin hafıza kartındır ve yalan virüsü oraya sen istesen bile bulaşamaz.Dersin ki: ''Ben onu görmemezliğe gelir işime bakarım'' o da senin bileceğin iş kafanı yastığına düşünmeden koyabiliyorsan ne mutlu (!) sana...Cesur ve kuvvetli insansın(!) vesselam!.. İnsanlardan uzaklaşmak yalnızca onlarında yanında fiziksel olarak bulunmamak anlamı taşımıyor diye düşünüyorum.Kalabalık bir topluluk içinde ya da 5-6 kişilik gruplar içinde de insan kendini orada değilmiş gibi hissedebiliyor.Ve ben bunun bir seçim olduğunu düşünüyorum.İnsanların konuştukları sizi zerre kadar ilgilendirmiyorsa ya da üzerinde 2 dakikadan fazla konuşulmasını saçma bulduğunuz konularda sohbete dahil olmak yerine  ortamda fiziksel olarak kalıp düşünce olarak yok olabili...

İnsanın herkese kendini sevdirme/beğendirme gibi kaygısı çok fazla olmamalı..Öyle bir durum varsa kendin olmak yerine hep başkaları olmaya çalışır bu arada da kendini yitirirsin..Zaten kişinin kendini tanımasının/anlamasının bile zor olduğu şu dünyada bir de en baştan başkası olmayı göze almamalı insan! Hani kıvırcık saçlılar düz saçlara, düz saçlılarda kıvırcık/dalgalı saçlara özenir ve saçlarını değiştirirler ya.Koyu renk gözlülülerin açık renk (mavi yeşil ela..) gözlere özenip lens kullanması durumu da buna örnek olabilir.Neden insan böyle bir şey ister ki ? Neden bir türlü var olduğu durumdan /şekilden bir türlü memnun değildir ? Hadi diyelim kendini öyle güzel görüyor ve başkaları tarafından beğenilmek için orijinal olmayan şekilleriyle takılıyor hayatın içinde ,ne olacak peki mavi gözden hoşlananları kandırmak mı amacı ? ( tamam bir şekilde gözümün mavi olduğuna inandırım diyorsanız lafım yok oyunculara saygımız sonsuz)Dünyada yalnız açık renk gözlüler mi seviliyor mesela ...

Sen de benim gibi şaşkın mısın hayata bakarken ! -Bir insan bir diğerini gerçekten anlar mı ? Buna inanmıyorum aslında..Yani inanmak isterim de ,biri bir şeyi yaşamamışsa anlaması/anladığını söylemesi (tüm iyi niyetine rağmen)pek mümkün değil gibi!...Bir insanı seviyorsunuzdur dinlersiniz ve anladığınızı söyleyerek onun acısını ya da mutluluğunu paylaştığınızı hissetsin istersiniz olay budur.Sevginizin derecesine göredir tüm hisleriniz de..Hüzünlüyse sevdiğiniz, hüzünlü/üzgün diye üzülürsünüz sadece.Zor durumda diye canınız yanar çünkü karşınızdaki kişi yüreğinizde taşıdığınız dostlardandır;üzülmesi ister istemez sizi de üzer..Ama konu anlamaya gelirce ;anlamanız mümkün değildir gibi gibi sanki! Anlamak değildir asıl mesele,ne kadar sevdiğinizdir karşınızdaki kişiyi...O derece üzülür ya da mutlu olursunuz anlatılanlar karşısında... -Bir de insanın istediğini gibi konuşması,giyinmesi,düşünmesi, davranması (ki başkalarını rahatsız etmediği sürece) çok hoş bir şey.İstemediğiniz orta...