Pabucun Düşünce Dünyası

Sürekli olumsuz konuşup yazmaktan da memnun değilim aslında ama cidden öyle çok hatalarımız var ki ; ne hatalarımızın farkındayız ne de hatalarımızdan dönme kaygısı taşıyoruz !Ne olacak cidden bizim durumumuz ! Herkes de bir hayata müdahale arzusu var ama o da kendi hayatı değil hep ama hep başkalarının /başkasının hayatı ! Sen şöylesin ,sen böylesin, şu eksiğin var bu huyun kötü, bu davranışın hiç hoş değil,kıyafetin  doğru değil, ibadetini yanlış yapıyorsun, çok gülüyorsun, çok sertsin, neden bu kadar soğuksun, böyle inatçılık iyi değil, hep benim dediğimin tersini yapıyorsun, onlar gibi davranma, yanlış kişilerin kitabını okuyorsun, şu kişiyi dinleme o günahkar, şunu izleme beynin yıkanıyor,ne biçim konuşuyorsun, neler diyorsun öyle, şöyle yapsana , böyle davransana...................uzaaar gider. Ya kimse kimseden memnun değil herkes birilerini değiştirme derdinde, sanki insan olarak ilk vazifemiz buymuş gibi. .. Tamam kardeşim uzak dur benden, bırak beni hatalarımla baş ...

Çok düşünmek yoruyor insanı ama çok da ışık oluyor yaşadığımız olaylara.Belki okuduğunu /gördüğünü ilk etapta anlayamıyorsun ama bir kaç kere okuduğunda ve üzerinde her seferinde daha uzun tefekkür ettiğinde daha da derinlemesine anlıyorsun ve daha farklı bakıyorsun HER ŞEYe. Yaşamın içinde istemediğimiz şeylerle de karşılaşıyoruz.Hatta zamanı mekanı paylaşmaktan çok da haz etmediğimiz insanlarla bulunmak zorunda kalıyoruz.Çoğu zaman canınızı sıkacak insanlarla iletişim halinde olmak ZORUNda kalıyorsunuz hatta öyle anlar geliyor ki artık cevap vermek bile istemiyorsunuz o kişilere...Düşünüyorsunuz ''Ben neden bu kişiyle iletişim kuramadığım halde iletişim halinde olmak zorundayım?'' diye. Sabretmek burada araya girmeli görevlerden mi bunu ciddi anlamda merak ediyorum.Bazen sevdiğimiz insanlarla da aranızda bu tip saygısızlıklar olmuyor değil !....Allah'tan gelene sabretmek üzerimize vazife şüphesiz.Rabbim bizleri her konuda - en önemlisi en çok sevdiklerimizle/i...