Bir zamanlar (cahiliye dönemi olarak geçiyor kitaplarda) insanlar kendi elleriyle putlar yapar onlara tapar karınları acıkınca da yerlermiş.Çok fonksiyonlu tanrılar edinmişler kısacası.Hem yaparım hem taparım hemi de yerim diyorlardı sanırım.Bu şekilde düşününce bana komik geliyor.''Nasıl yaa akıl var mantık var insan kendi yaptığı bir şeye tapar mı ? Sonra da acıkınca oturup yer mi ?'' diye soruyor insan kendi kendine.Soru sormaya meraklı olunca böyle şeyler de geliyor insanın aklına ne yaparsınız... Sonra günümüze gelip düşünüyorum. İnsanların kendi yaptıkları/buldukları sonra da tanrı edindikleri şeyler var mıdır diye? İlk aklıma gelen PARA oluyor.İnsan icadı ve onun için insanlar her şeylerini feda ediyorlar (kurban etmek gibi..) Ömürlerini,sevdiklerini,saygılarını,merhametlerini para uğrunda feda ediyorlar.Onun için insanlar bir birlerini öldürüyor, dinlerini/inançlarını onun uğruna ''hiç'' sayıyorlar.Ona tapıyorlar ve bunun farkında değiller...