Pabucun Düşünce Dünyası

Bir varmış , bir varmış.Yan yana gelmiş iki olmuşlar... Farklı sınıflarda alakasız bölümlerde okuyan iki öğrenciydi onlar.Ne kız prensesti ne de erkek prens.Beyaz atları da şatoları da  yoktu.Yüksek kulelerde de yaşamıyorlardı.Hayalleri vardı,samimiyetleri ve koca bir yürekleri...Onun için hiç kimse tarafından yolları gözlenen olmadılar.Beklenen olmadılar..ee sonuçta kızın bir kule boyu saçları yoktu erkeğinde beyaz atı yoktu neden hasretle beklensinler ki!...Ara sıra karşılaştıkları olmuştu ama öylesine karşılaşmalardı bunlar.Belki arkadaş toplantılarında bir kaç kelime ''merhaba,nasılsınızlar...'' Bir birinden habersiz iki kişinin yüzeysel konuşmaları... Sahilde oturuyordu beyaz atı olmayan erkek ve dalmış bir şekilde denizi izliyordu..Belki de uzaklara çok uzaklara gitmiş geziyordu, belki de yüreği sıkıntılarını sessizce fısıldıyordu  denize bilinmez.''Merhaba'' sesiyle kendine geldi ve döndü sesin geldiği tarafa.Tanıdık gelen  ama kim olduğunu...

 Bir varmış bir yokmuş,bu durumda ortada hiç bir şey yokmuş.Bir var bir yoksa olacağı bu değil mi? Eksilerin artıları götürmesi gibi bir durum bu değil mi? Bu durumda elde koca bir sıfır kalıyor ve o sıfırın içinde geçiyor tüm masallar!...Ben masala girişte böyle muhalefet yaparsam masalın sonuç bölümü değil gelişme bölümü bile zor gelir.Başlamak lazım bir yerden, susarak...   Aslında ben kim masal yazmak kim ama tüm suç bizi yıllardır beyaz atlı prenslerin geleceğine,kurbağaların öpülünce prenslere dönüşeceğine,prenseslerin kurtarılınca kurtarıcı delikanlılarla evleneceğine inandırmaya çalışan masalların.Yıllardır beyaz atlı prensleri gelecek diye genç kızları beklettiler.Onlarda ,beyaz atlı prensleri gelecek diye ne doktorları ne mühendisleri ellerinin tersiyle ittiler.Üstelik bunu ''Kusura bakmayın ben mükemmel beyaz atıyla gelecek mükemmel aşkım olan Prensi bekliyorum''diye de yapmadılar.Daha bilmiş laflar ettiler''Elektrik alamadım,farklı dünyaların in...