Üniversite sınavına ilk girdiğim yıldı..Sınavım iyi geçmişti diye düşünürken sonuç hüsran olmuştu...Ne kadar üzüldüğümü tahmin edemezsiniz.Okumayı o zamanlar her şeyden çok istiyordum.Okuyup iyi bir gazeteci olmak tek hayalimdi..Ey gidi gençlik nelerle sınırlıyorduk o zamanlar hayallerimizi;) O günü hiç unutamıyorum resmen başımdan aşağıya kaynar sular dökülmüş tüm hayallerim yerle bir olmuştu (öğrencilere bu durumu yaşatanlar utanın ,kulaklarınız çınlasın) Neyse inanılmaz bir baş ağrısı kendimi odama kapatıp saatlerce ağladığımı hatırlıyorum...Sabah kalktığımda yastığım kan içerisindeydi...Sanırım gece vücudum pes etmiş bir dur demiş olanlara ve fazla kanı (içimdeki negatifliği diyorum ben ona) dışarı atmış koca burnumun yardımıyla..Ben o manzara karşısında 2. bir şok geçirdim ki bu ikinci şok giden aklımın geri gelmesine neden oldu şükür..Korku insanı kendine getiriyor benden söylemesi dostlar.. İşte o günden sonra aşırı bir isteğim hiç olmadı sanırım bu rahatlığım yüzü...