amaaaaannn beeee:)

Ya cidden bazen gamsızlığımı seviyorum zamanla alıştık mı ne birbirimize :)Ya hayatta kızacak o kadar çok şey var ki oturup düşünse insan kafayı yer...Sinirlendikçe kendimi kitaba veriyorum harıl harıl okuyorum kitabımı dalıyorum ordaki hikayenin içine ve kopuyorum hayatımdaki sinirbozucu kişilerden ve durumlarda...ha diceksiniz ki kitap bitince ne iş:) o zamanda sinirim zaten yatışmış oluyo ve ''bırak şu salağı ne hali varsa görsür''diyorum ve yoluma devam ediyorum...Bi olaya çok sinirlendiysem de ''geçecekk geçecek bu da geçecekkk''diyerek bi güzel hüngürdüyorum ve zamana havale ediyorum yaşananları...Bir de şu varki insan düşünmeyi öğrendikçe ve okudukça gerçek sıkıntılarla geçici bunalımları birbirinden ayırdetmeye başlıyor...AAmaammm beee ölümlü dünya sizinlemi uğraşacam diyebiliyor bi süre sonra...inanın bunu diyebilmek de çok güzel bişey...Bu kesinlikle polyannacılık felan değil emin olun bu sizi üzmek amaçlı yapılan her adıma çemle takış gibi bişey...Neden beni üzmek isteyenlere fırsat vereyim neden beni bunalıma  çeken her üzüntünün içine dalayım...Rabbim sağlık sorunu vermesin gerisi öyle ya da böyle zaten geçmeyecek mi!..İşte böyle yine kızacak bişey buldum ve bundan yazarak kurtulma yoluna başvurdum ,olan bu..Hakkınızı helal edin:)