Her sözüm, her cümlem, kalemi her oynatışım Sana...Düşünmem,ağlamam,gülmem de Sana...Aşklarım,sevgilerim hep Sana..Sevilmelerim de hep Sana...Nefesim Sana ,sonradan pişman olduğum şikayetlerim de Sana...Beni benden bile iyi tanıyana şikayetlerimin olması ne kadar utanç verici gerçekten düşününce..Beni sevdiği için var edene yaptığım şikayetler ne kadar da utanç verici, düşününce!...
Bir sürü şeyle bir sürü insanla karşılaşıp bazen mutlu olup bazen de şikayet ediyoruz üstelik imtihanda olduğumuzu bilerek yapıyoruz bunu.Neyi neden şikayet ettiğimizi bir an bile düşünmeden! ''Neden bana yalan söyledi'' ,'' Paramı çaldı'', ''Kalbimi kırdı'' ,'' Kötü niyetli biri'', '' Bu kaçındı beni kandırışı'', ''Neden ben hep yalnızım'', ''Niçin hep kötüler beni buluyor'',''O kadar çalışıyorum neden zengin olamıyorum'', '' Ben yıllardır çalışıyorum elin adamı/kadını gelip benim önüme geçiyor'' ,'' Haksızlık yapılıyor kimse işi ehline vermiyor''....
Bu ve bunlara benzer bir çok şeyle karşılaşıyoruz. Mesela ben de son zamanlarda (özellikle net ortamında) bir şeylerle suçlanıp duruyorum. Gündelik yaşam içinde de belki suçlamalar yapılıyordur da ben insanlardan bir süredir uzak durduğum için haberdar olamıyorum onlardan. Bazen üzülüyorum, bazen kızıyorum hatta bazen bu derece yanlış anlaşıldığım ve hiç de hak etmediğimi düşündüğüm ithamlar yüzünden ağladığım da oluyor. Peki neden ? Herkes herkesin imtihanıdır, benim duyduğum kötü sözler benim nefsimin imtihanı sözlerin sahiplerinin de insani imtihanları, yaşadığım olumsuzluklar benim imtihanım daha iyi insan olmam adına fenalığı yapan içinde ayrı bir imtihan. Neye önem verirseniz en çok onlarla imtihan olurmuşsunuz (artık ne kadar doğruysa bilemiyorum) sizin önceliğiniz insanlıksa hep onunla imtihana tabi tutuluyorsunuz. Paraya önem veriyorsanız parayla,mesleğinizde çok hırslıysanız itibarınızla,sevdiğiniz/sevdiklerinize aşırı bağlılığınız neyse belki de onlarla... Hepimiz farklı farklı da olsa imtihana tabiyiz ve verdiğimiz tepkilerimiz kadar insanlığımızı konuşturuyoruz...Bazen ses çok yükseliyor ama neyse !..
İnsanı en çok da insanlarla imtihan yoruyor. Haddini bilmez insanlığın neden başkalarıyla uğraştığını anlamadığım zamanlar çok olmuştur. Bir insan kendi kusurlarına bakmadan neden başkalarının kusurlarına odaklanır ve onunla uğraşır? Neden karşısındaki insanla ilgili hüküm verir, zanlarda bulunur insan ? Zannın çoğunun yanlış olduğunu bilerek bir de neden yaftalar ki hiç tanımadığı insanları ? Çok bilinmeyenli denklem insan; olumlu ve olumsuz anlamda.İyiliğin şekilleri ve boyutu gibi kötülüğün de şekli ve boyutları sınırsız ...Kötülüklerin verdiği sıkıntı ya da yapılan iyilik/güzelliklerin verdiği huzur da insan sayısı kadar farklı ve fazla....
Beğenmemelerim,beğenilmemelerim..Can acıtanlarım ,yüreğimi yok sayanlarım...Küçümseyenlerim,suçlayanlarım...Kibirler karşısında ezilmeye çalışılmalarım...Kızmalarım ama sonradan unutmalarım...Sevdiğimi sanıp yanılmalarım,sevildiğimi sanıp aldanışlarım...Tebessümüme karşılık alamayışlarım, tebessüm olamayışlarım...Ararken bulamayışlarım, hiç umulmadık anlarda birilerine yoldaş oluşlarım..Bakışlarla anlaşmalarım,gözlerde yaş oluşlarım....Gerçekleşmeyen hayallerimin ardından bakışlarım, umudumu canlı tutuşlarım...Sabırla bekleyişlerim, en zor anlarda susuşlarım..Çocuk yanlarım ,kendimi tanıyamadığım anlarım...Ani tepkilerim,ders alışlarım... Kendimi anlatmaya çalışmalarım sonrasında pes edişlerim..Kırılmalarım,yanılmalarım,kaçmalarım...Uzaklaşmalarım ,yakın bulmalarım.Sert çıkışlarım,tepkisiz kalışlarım...
Yaşadıklarım,yaşayacaklarım,ben olmam için gereklilerim...
Hepsi Sana havale Rabbim !
''Benim şarkılarım''dediğim dinlemekten hiç sıkılmayacağım parçalardan biri bu günün şarkısı olsun
Yorumlar