 |
| ;) |
Beni duyduğun gibi duyuyorum seni,
Beni anladığın gibi anlıyorum seni.
Uzak olsan da yaşantıma,
Yaşamı anlayabilmen yetti anlaşılmama.
Bilmek miydi asıl olan,
Hissetmek mi ?
Bunun cevabını anlamamızı sağlayan
Değilmiydi yüreğimize dokunan kişi de...
Okuyabilecek kadar sevmek miydi ,
Yoksa anlatılan kadar mı tanımaktı asıl olan ?
Neydi ki arada bize kendimizi hatırlatan ve karşımızdakini bizde yaşatan!
Yarını bilemeden düne dönemeden ilerlemek,sevdiğini söyleyememek,mekanı paylaşamamak,ummak ama umutsuzluğun gerçekliğini de hissetmek,şarkılarla süslemek duyguları, anlaşılmanın/hissedilmenin inanılmaz mutluluğu,uzaktayken yakınında olabilmek,farklı mekanlarda aynı hislerde var olmak,sadece anı yaşamak; yaşamın tüm bilinmezlerinin içinde farkına varmak değil midir yaşamı ! Zaten yaşam dediğin neydi ki ; bir kaç tatlı mutlu huzurlu an değil mi ! Değerini bilebilmek için aynı anda atan yüreklerin varlığını bilmek ve hissetmek; hayatı güzelleştiren süslerdense kıymetini bilmek gerekmez mi! Yakalamak gerekmez mi yüreği umutsuzluklardan arındıracak duyguları.Değerlerini bilmek gerekmez mi ,bize huzuru yaşatan yüreklerin sahiplerinin.Tüm kalbimizle teşekkür edebilmeliyiz onlara; anı kıymetlendirdikleri için ...unutulanları yaşattıkları için...bizi biz olarak kabul ettikleri için...samimiyetleri için..sadece sevdikleri için..sevebildiğimiz için...yüzde tebessüm olduları için...
söyleyemediğimiz ama sadece onların hissederek anlayabilecekleri her şey için!
...
Yorumlar