Yine de Kapındayım!

Sana olan sevgimden başka elimde avucumda ve hatta yüreğimde gerçeklik adına başka hiç bir şeyi olmayan, hiç bir şeyin garantisini kendine veremeyen,  aczini her olayda hatta her baktığında hatırlayan, kendi düşüncelerinden bile korkan bir zavallı olarak huzurundayım yine yeniden ,üstelik tüm hatalarının eksikliklerinin farkında olarak...Utanmadan ve cahilce bir cesaretle kapındayım ,kovulmayı bile göze almışım ama ümidimi senin kelamına yoldaş edip ısrarla yine Sen'in kapındayım!......

Yok ki gideceğim bir kapım; bir sonraki an da başına ne geleceğini bilemeden yaşamanın korkusu öyle sarmış ki bedenimi her şeyden korkuyorum ve korkuyu tüm hücrelerinde hissediyorum...Öyle sıkıyor ki korkularım beni ,ben bile uzaklaşıyorum benliğimden ve uzaklaştığım yerlerde gizli kuyularda kalmak  istiyorum...Öyle hissediyorum ki o korkuyu, bildiğimi sandığım tüm gerçeklerim olumlu tüm duygularım, korkum tarafından mıknatısın aynı kutbunu ittiği gibi ısrarla itiliyor ve ben hiç bir şey yapamıyorum ...Ama ben o an bile düşüncelerimde ısrarla senin kapına koşuyorum ''İmdat'' diliyorum; tüm kusurlarımı ,hatırladığım hatırlamadığım tüm günahlarımı ve yapamadığım görevlerimi de yanıma alarak ısrarla kapına koşuyorum...Senin ''Duanız olmasa....'sözünü kendime önder edinerek.....

Etrafıma bakıyorum ve korkularım daha da derinleşiyor,mükemmel şekilde emanet ettiğin dünyanın üzerinde yaşanan zulümleri gördükçe yüreğim kan ağlıyor ama bu hiç bir şeye mani olamıyorum ve işte o zaman da canımın acısı çığlık oluyor utanç oluyor tüm benliğimi alıp yerin dibine yaklaştırıyor...Öyle üzülüyorum ki, insanı ilk yarattığın zaman meleklerin tepkisine hak veriyorum ve nasılda insanlığı nefsimizin esaretinde yerlerde süründürdüğümüzü görüp, anın içinde göz yaşlarının isyanıyla kala kalıyorum...Biz nasıl oldu da kötü olabildik, nasıl oldu da bu kadar duyarsızlaştık, nasıl oldu da düşünmekten uzaklaştıkça insanlığımızdan da uzaklaştığımızı anlayamadık.....İşinden çıkamadığın düşünce girdaplarında hızla dönüp duruyorum  ...

Yine kapına iltica ettim kuyularımdan ; günahlarım yine yanımda yapamadıklarım yine cebimde....Ama umudum da yüreğimin bir köşesinde!...İnsan vücudunda hücre neyse ben de oydum bu dünyada ve bu hücre bazen kaldıramayacağı kadar çok soru yükledi hafızasına...Kardeşlerimin katledildiğini, çocukların bombalandığını,cehaletle yoksulluğun kronikleştiği kardeş ülkeleri gördüm de elimden bir şey gelmemesini de ekleyerek üzüntülerime, ateş düşürdüm yüreğime...Üzülmek bir şey ifade eder miydi bir şeylerin düzelmesi için bilmiyorum ama bir gün bu dünyada çekilen eziyetlerin, ölen masum her insanın hesabının hepimizden sorulacağı gerçeğinden çok korkuyorum...Biliyorum ki zulmün başında zalim olmasam da zulmün durmasında bir kuvvet de olmadığım için hesap verememekten korkuyorum hem de çok korkuyorum...

Ama yine  aynı yerdeyim ;Sen'in kapında...Korkularım,eksikliklerim, pişmanlıklarım ve acizliğimle ama yüreğimde canlı tuttuğum umudumla!...

Korktuklarımdan emin olmayı umduklarıma da nail olmayı istiyorum ve bunun için yalvarıyorum...Kovsan da senin kapındayım çünkü gidecek hiç bir yer yok SENden başka...Beni benden daha iyi biliyorsun samimiyetimi de bir tek SEN biliyorsun...Sevgimi ,umutlarımı, hayallerimi, dualarımı biliyorsun Rahmetini yüreğime rehber ederek dualar ediyorum..Tüm günahlarım,hatalarım ,yapamadıklarım ve unuttuklarım da peşimde!...Çünkü SEN ,Rahman,Rahim,Kerim,Aziz ve dünyadaki tüm güzel isimlerin sahibisin ve bağışlaması bol olansın..Bizi bizden iyi bilen Rabbimizsin!...Kapındayız....Sana kuluz...Sonsuz merhametine muhtacız...