Yüreğim...!

  Her gelen bir iz bırakıyor yürekte..Her gelen ya ağırlanıyor bu yürekte ya da içeri bile alınmadan yolculanıyor..İyi ya da kötü iz bırakıyor bu bir gerçek..Tüm bu izler kişinin gelişmesi, ruhen olgunlaşması için gerekli diye düşünüyorum her ne kadar yürekte ağırlanmadan yolculananlardan sürekli şikayet etsem de...

  Arkadaşlıklar, anlık dostluklar, bir içten tebessüm, saatlere sığdırılan sohbetlerle paylaşımlar,bazen net ortamında en gergin anında bir selamla başlayan konuşmalar ve huzur bulmalar,günü gelince tlf edip yanına geliyorumlar ve doyumsuz sohbetler ,bir kahveye 40 yıllık hatır sığdıran birliktelikler,derdine derman olamasan da abla olabilmeler,anılar paylaşımlar gülmeler gülümsetmeler,üzülmeler beraber ağlamalar,yapılan haksızlıklara beraber sövmeler...

  Bir birini anlayan zihinler teşekkür etmeler ,iyi ki varsınla kapanan cümleler..Üzülen yüreklere oturup saatlerce düşünmeler, uykusuz geceler yardım edememenin getirdiği çaresizlikler..Neler görüyor bu yürekler neler...Acıyorsa sonra mutlu oluyor,gülüyorsa sonra ağlıyor,neşeliyse sonra donup kalıyor..Seviyor,seviliyor,düşünüor ,düşünülüyor...Sevildiği bilmenin sınırsız mutluluğunu yaşıyor..Görmüyor ama hissediyor,gidemiyor ama sevgi gönderiyor..

  Hayattan binlerce şikayet çıkarabiliriz ne de olsa nankörlükte sınır tanımıyoruz..Ama yürek denen nimet nasıl sınırsız bir doluluğa sahip düşününce kala kalıyor insan...Yüreğe sevgiyi yerleştirene şükürler olsun ve yine yüreğe yerleştirdiği bu sevgiyi koruması için O'na emanet olsun..

Pabuç..