İlk yazmaya başladığımda aklımda pek bir şey yoktu. Seviyordum yazmayı ve başladım bir şekilde.Sonradan yazdıkça ve özellikle okundukça hayatıma farklı ve güzel bir pencerenin açılmış olduğunu gördüm,mutlu oldum. Yazdıkça yazılarım daha düzelmeye başladı ,yazacak şeyleri görmeye başladım gündelik yaşantım içinde,kendimi çok daha iyi ifade etmeye başladım. Görmesem de duymasam da çok güzel insanların varlığını hissedip mutlu oldum, dünyaya bakışımı değiştiren yazılar okudum,yazdıklarından da öte güzel yüreklere sahip kişilerin varlığına şahit oldum, dostlarım oldu dertleştik güldük bazen dünyayı kurtarmak için kolları sıvadık. Yüreğimin sesini eşlik edenler oldu varlığı bana mutluluk kaynağı... Hiç ummadığım kişilerden (net ortamı dışında) ummadığım tepkiler aldım, şaşkınlıkla karışık mutluluklar yaşadım. Beni hiç görmeden sadece güzel görüşleriyle değer veren kişilerin dualarını aldım,dertlerine ortak olduklarım oldu ya da sevinçlerini paylaştıklarım. Kardeşim dediklerim o...
Yorumlar
Bazen iç geçirip kendimize söyledimiz şeylerdir senin bu söylemlerin.
Bazen;
Olsada olur,
Olmazsa olmaz deriz,
Kimini;
Varlığı vareder,
Bazısını;
Yokluğu kahreder.
Özlem duyanı İmrendirir,
Sahip olanı ise süründürür
Tuhaf bir şeydir böyle işte.
Bu seçeneklerden Doğru zamanda doğru insanı seçmek isterdim.Yanlışlar doğruları götürmeden.
SEvgiler,
SAygılar...
sevgiyle...
buğu heryerdedir
göremeyen sensindir.
ayrıca buğu geçincede izi kalır.
sevgiyle.
Lorena McKennit'i ben de severim bu arada ;)
Lorenayı tanımam da pek bi hoş ya hu :) okuduğun için ve yorum yaptığın için tşk ederim..
kıvanç m.oğlu