Kimim?..Kimin umrundaki..!! Benim umrumda..

 İkiyüzlü değilim sütten çıkmış ak kaşık da değilim; Yalancı değilim her doğruyu gerekli yerde söyleyebilen de değilim;Kötü biri değilim gerçekten iyiler arasına girecek kadar da yol almış değilim;Mutlu değilim ,mutsuz olmak için sebeplerede sahip değilim;Duygusal değilim ama içinde sevgi adına ne olursa olsun olaylar karşısında gözyaşlarını tutabilen hiç değilim;kötümser değilim iyimser de değilim;kesinlikle deli değilim ama hayatı çok da ciddiye alarak yaşayabilen değilim;baskıcı değilim baskıda değilim ama özgürde değilim....Ben neyim bunu düşünmekten de memnun değilim..

  Üzerinde konuşulan bir çok konu oluyo bunlardan biri de özgürlük...Nedir nasıl elde edilir felann filannn...Sevgi ,aşk ,özgürlük ,huzur sanırım kişiden kişiye değişen şeyler..kimsenin bakışı kimsenin bakışıyla, kimsenin düşüncesi kimsenin düşüncesiyle birebir örtüşmediği için ne kadar insan varsa o kadar görüş ve düşünce vardır..

 Benim için burda yazmak özgürlük şimdilerde...Bu baskıda olduğum anlamı taşımıyor..Ben özgürlüğün, her mutlu ve huzurlu anım olduğunu düşünüyorum...Özellikle bu aralar...

  Kimsenin kimseyi gerçekten anladığına da inanmıyorum...Empati kurabilenler anlamaya çalışıyorlar sadece...Empati kuran insanların sayısıda çok fazla değil hayatta çünkü bencillik ve menfaat empati kurmayıda engelliyor.Ben sevdiğim insanların acısını anlayamamki sadece karşımdaki insanı sevdiğim kadar acı çekerim üzülürüm..Bu onu anladığım anlamı taşımaz ki..Bazen sıkıntısında maddi yardımınız olur bazen bi sarılmalık yardımdır elinizden gelen,bazen tebessümdür teselliniz, bazen dinlemeniz yeterlidir, bazense sonradan ona yapacağınız duadır yardımınız...

  Sebepsiz sevgi var mıdır? Onu da bilmiyorum...insan sebepsiz sevmez gibime geliyor...Şimdi düşünüyorum da  sevdiğimi düşündüğüm herkes için bir nedenim var..Bazen bana uzaktan yakından benzerliği olmayan insanlara da değer veriyorum çünkü bi iyi huyuna şahit olmuşumdur, birinin konuşmasını sevmişimdir, birinin içtenliği ,kiminin dürüstlğü, kiminin samimiyetini, kiminin saygılı  merakını ,kiminin saflığını ,kiminin ilmini, kiminin cesaretini..böyle uzayıp gidiyor.İnsanları dinliyorum onlar hakkında yargılarım oluyor, onları oldukları gibi kabul ediyorum ve sevilmeye layık olup olmadıklarına göre sınıflandırıp ya yakınlaşıyorum ya da uzaklaşıyorum..Bazılarına göre kötü bir özellik gibi görülebilir bu hal...ama mış gibi yapmaktan çok daha doğru olduğuna inanıyorum...

  İyi bir insan olmak kolay değil bence..bir yanda iyi olup diğer yandan uyanıklık yapmakla iyi olunmuyor.Bence iyi olmak bir yaşam biçimidir..yaşam ve hal hareketlerinizle belli edersiniz iyi insan olup olmadığınızı...gibi şeyler işte..

  Birileri beni sevsin diye uğraşmam ben...Ben insanları severim sayarım ama herkesden de sevgi beklemem bilirim ki herkes herkesi sevmek zorunda değil...Benim değer verdiğim insanlar bana değer versin kafidir...Herkese karşı iyi olurum ama herkesi sevmem..sevemem zaten ama sevemediğime de mış gibi yapmam...bana da yapmasınlar istemiyorum özellikle bunu istemiyorum. Bana beni sevenler doğal olsunlar yeter...beni sevmeyenler bana samimiymiş gibi yapmasınlar, bunu yapmasınlar sinir oluyorum böylelerine...

  Böyle de bir durum...Aklımdan gönlümden geçenleri parmaklarım anca bu kadar dizelere dökebiliyor...Önemli olan dizelere dökülmesi mi yoksa kalbimde varolması mı!!...Bazen çok mutlu bazen hüzünlü bazen enerji dolu bazen sulu gözlü bazen karşısındakini eğlendiren biri işte...Ben kimim?Kimin umrumda ki benden başka...Ben hayatın sevme kısmını üstüme alıyorum sevilme kısmı başkalarına kalmış...Onun içindir , sesini duymadığım kendisini görmediğim insanları yazılarından tanıyıp sevdiklerim arasına katmam...

 Sevginin en hasıyla ve samimisiyle kalın (güp)güzel insanlar...