Ben bu yıl ,bu dünya da fazla kalmayacağımı düşünmeye başladım ananemin yaşını görmeyi hayal bile edemiyorum ve çok da fazla kalacağımı sanmıyorum dünyada...içimden bi ses öyle demeye başladı bile..
Ruhunuzun hep mutlu olduğunu bilip etrafınızda mutluluğunuzu hissedecek ya da yansıtacak ortamın olmaması ve bu mutlu olma halini içinizde yaşayıp bir süre sonra sönmeye başladığını hissettiniz mi?Ben tam da bu duygu içindeyim ve bu durum artmaya başladı..neşe ve boşluk sürekli çatışma halinde ve bu sizi siz gibi değil de sadece olmanız gerektiği gibi davranmaya itiyo..ve (dönem dönem)boşluk hali içinde buluyorsunuz kendisini..Keşke ağlamak bişeylere çare olsa :S Keşke ağlamak insanı istemediği boşluklardan çıkarabilse,keşke ağlamak geçen zamanı geri getirebilse ,keşke ağlamak sadece iyiyi görmemizi sağlasa nankörlükleri görmemize engel olsa...Ağlamak zamana yardımcı oluyor bazı konularda...ONun için de iyi ki var..
Mutlu olmak için nedenlerim çok fazla benimkisi yaşayamadıklarımla ilgili özlemin getirdiği bir hüzün ki böyle devam ederse ölünceye kadar da devam edecek...
Bir de..neyse bunu da başka bi yazımda konu ederim ..şimdilik hepimiz Allah'a emanet kalalım...
Yorumlar
@Davudi, arkadaş ortamı fikri güzel ama unutturmak için güzel yoksa sıkıntılarınız hala sizinle oluyo!!Maneviyat kısmına kesinlikle katılıyorum zaten ordan koptuğumuz zaman çıkmazlarda kalıyoruz işte böyle..:S yorum için sağolasın