İlk yazmaya başladığımda aklımda pek bir şey yoktu. Seviyordum yazmayı ve başladım bir şekilde.Sonradan yazdıkça ve özellikle okundukça hayatıma farklı ve güzel bir pencerenin açılmış olduğunu gördüm,mutlu oldum. Yazdıkça yazılarım daha düzelmeye başladı ,yazacak şeyleri görmeye başladım gündelik yaşantım içinde,kendimi çok daha iyi ifade etmeye başladım. Görmesem de duymasam da çok güzel insanların varlığını hissedip mutlu oldum, dünyaya bakışımı değiştiren yazılar okudum,yazdıklarından da öte güzel yüreklere sahip kişilerin varlığına şahit oldum, dostlarım oldu dertleştik güldük bazen dünyayı kurtarmak için kolları sıvadık. Yüreğimin sesini eşlik edenler oldu varlığı bana mutluluk kaynağı... Hiç ummadığım kişilerden (net ortamı dışında) ummadığım tepkiler aldım, şaşkınlıkla karışık mutluluklar yaşadım. Beni hiç görmeden sadece güzel görüşleriyle değer veren kişilerin dualarını aldım,dertlerine ortak olduklarım oldu ya da sevinçlerini paylaştıklarım. Kardeşim dediklerim o...
''Birisi mescidin kapısından bakıp da,'Bir kişi hariç hepiniz cennete gireceksiniz'diye bağırsa,o tek kişi ben olurum diye korkarım.Tam tersi,'Biriniz dışında hepimiz Cehennemliksiniz'dese O kişi ben olabilirim ümidini beslerim.''
Yorumlar
Kimsenin kalbi doğduğu günkü kadar saf ve temiz kalamıyor gerçekten..
İnsanı zorla günaha sokanlar varken..
Allah affetsin hepsini..Ve bizi kötülerin şerrinden korusun..
@dolunay, ben de dn akşam kitapta okudum bu yazıyı ve beynimden vurulmuşa döndüm sizinle paylaşmak istedim..sağolun var olun..
Sağolasın...
Onlara diyeceksin ki; Vay aslanım vay Allahla pazarlıkmı yapıyorsun sen?
Sadece kalpmi amel istemiyor mu Allah?
Ne kadar basite indirgedik herşeyi..
Suyunu çıkardık oyuncak sandık bu Din-i Mübini..
Islah et Allahım..
Ey güzel Allahım doğru iman edenlerden eyle bizi ve riyadan uzak eyle ...Amin
@KONHAF, sağolasın