DBP azcık bunalımda...

    Hiç kendinizi başkasının hayatını yaşıyormuş gibi hissediyor musunuz?Oraya ait değilmişsiniz de ama orada yaşamaya zorunlusunuz gibi(inşallah bu dediklerin isyan katagorisine girmiyordur)..Ben böyle bi dönemden geçiyorum da... Buna hayatı bu kıt aklımda sorgulama da denebilir..önceden korktuğum belki de saçma bulduğum ortamda kendim varım ama bu ben değilim,benim ben olmamı sağlayan ruhum çok farklı yaşadıklarım ,etrafımdaki insanlar hep farklı.... Sürekli(DBP,sen bu insanlarla birlikteyken ne kadar kendinsin ,sıkılmadın mı onlar gibiymiş gibi davranmaya,onları kırmamak adına onlarıla mutluymuş gibi yapmak sana göremiydii)bir de hayattan şikayet etmemek gibi bir huyum var nankör bir kul olmamak adına..ikisi bir araya gelince inanılmaz başağrısı yapıyor ve bir minoset almak zorunda kalıyorum ,düşün düşün ne bişeyi değiştirebiliyorsunuz ne de bi çözüm yolu bulabiliyorsunuz ..Çevremdeki insanları tabiki seviyorum ama onlarla kendim gibiyim anlamı taşımıyor bu..Benimle aynı ortamı paylaşan insanlar çoğu zaman vaktin nasıl geçtiğini anlamazlar ama...işte ama..

   Neyse ,her şey gibi bu da geçer ..Allahtan sevdiğim bir huyum var o da''bunalımda fazla kalamıyorum''bu bana verilmiş en büyük nimetlerden biri çokkk şükür ...

   Böyle de bir durum işte...Anladınız mı bni bilmiyorum kii:(

   Sağlıcakla ve sevgiyle kalın...