Pabucun Düşünce Dünyası

İnsanların,yaptıkları şeylerin anlaşılmadığını zannetmelerini anlamıyorum!  Yüreğin, gözünden hal dilinden anlaşılıyor, niye dilinle riyakar gülüşler sevgi gösterileri yapıyorsun ki; karşında  okumayı bilmeyen cahiller mi var ?  Dil yalan söyler, hatta öyle yalanlar söyler ki sahibinin kulakları bile buna inanır ama okumayı bilen yüreği ile bakan insanlar... inanmaz hatta inanmak istese bile inanmaz, inanamaz çünkü dinleyen yürektir ve yürek her yalanı hisseder !  Onun için hep derim insan sadece kendini kandırır karşı tarafı ise kaybeder, yalanlarla riyalarla hak etmediği sevgileri suistimal edişleriyle... İnsanlar sizi yüreklerinden çıkarır, size sıradan insanlar gibi davranır ve siz yürekten düştüğünüzü anlamazsınız bile... Yalandan  sevgi gösterileri samimiyetler her zaman kaybettirir ama samimiyet karşımızdaki insan sevmediğimiz biri bile olsa kazandırır; bazen dost kazandırır bazen dürüst düşman kazandırır ama belirsizlik yerine bilinirlik olur karşımızda ...

Kim bilir nerede neler dinliyor düşünüyorsun... Kim bilir neler yaşadın ,neler yaşamak istedin de başka hayatlara daldın ... Kim bilir kimsin , kimler tarafından değer gördün kimler tarafından ötelendin de canın yandı... Bilme benim gibi müzikler mi dinler kafa dağıtırsın , Sessizce kendinle konuşup kusurlarını arındırmaya çalışıyor musun ? Kızdığın zaman  ''Aman be!'' deyip yoluna devam mı edebiliyor musun ? Mesela ben artık insanları o kadar koy verdim ki: ne yaptıkları ne düşündükleri ne demek istedikleri hiç biri umurumda değil artık hepsini an'da yaşayıp devam ediyorum hayata.. Hayatta memnun edebildiğim biri oldu mu ? Mümkün mü sence böyle şeyler zaten.... Hani gözlerini kapatıyorsun da güzel bir müzik eşliğinde hayal denen 'aslında insanın gerçek dünyası olan 'o sonsuzluğa uzanan mekanlarda dolaşırken huzur buluyor rahatlıyorsun ya ,o zaman hissettiklerini tarif edecek dilin olmadığı bu dünya da dost ararken karşında yine kendini buluyorsun  ... Belki...

  Firavunlar her zaman çocukları hedef alıyorlar! D ünyanın çivisi çıktı... Bu aralar kiminle konuşsanız bu cümleyi duyarsınız hatta dünyanın gidişatından korkan ve yorulan bir çok kişiden  ''Kıyamet kopsa da zalimlerin zulmü bitse !'' sözünü duymanız da mümkün... K ötülüğün sınırı yok onu insanlık olarak tv'lerden sosyal medyadan izliyoruz görüyoruz, öyle ki artık olanlar karşısından duyarsızlaştığımızdan mı yoksa utancımızdan mı bilmem göz yaşlarımız bile akmaz oldu ; ağlıyorduk artık olanlar karşısında donup kalmaya kadar geldik ! G azze'de olanlara ağlıyorduk uykularımız kaçıyordu şimdi ise tec@vüze uğrayan çocukları ,zalimlerin sofrasına meze (!) olan bebekleri duyuyoruz bunun bir üst boyutunu daha duyarız görürüz diye ciddi ciddi korkuyoruz...Üzüntüden uykularımız kaçıyordu şimdi korkudan uykularımız kaçıyor, şeytanlaşmış insanların kalabalığını gördükçe ve kötülüklerinin sınırı olmadığını fark ettikçe... T abiri caizse insanın kötüsü şeytanı bile solladı ...