17 Kasım 2009 Salı

Bloğumda Bir Misafir Yazar


  Kaybetmek üzerine adı yazılmasın diye sevdiklerim ve değerlerim  için, dularımla sığındım Yaradana. Çıkmazlarımın ortasında açan tebbessümler biriktirdim, korkularım hüküm sürmesin diye hayatıma. Her sabah, bildik yaşamların tanıdık izleri diziliyordu sokaklara. Ve yüzler, tebessümünü yitirmiş yüzler... Neden hayatın keşmekeşlerine bu kadar kapılmışlardı bilemedim. Halbuki bu dünyada mahkum değildik, efendisiydik bize bahşedilen hayatın. Kimse göremedi, bir bebeğin yüzü kadar masumdu hayat ve bizler kirletiyorduk bu kavramı.
  Yorgun yokuşlarımın tebessümleri oldu güzel yürekler. Teşşekkür etmeler yetmezdi bilirim. Onlar, hayatı yaşamanın sırrını bilen yüreklerdi. Gülgüzeli yüzleri ve ruhlarıyla, ışık oldular bir çok hayata. Yolculukları özlerineydi ve yol olmayı bildiler onlar. Kaybolmuş anların en güzel yoluydular. Çıkmazları olamayacak kadar Yaradana pervaneydiler. Vardır bir hikmeti deyip sabra tebessüm sardılar.
             
                                    Kıvanç M.oğlu


5 yorum:

Osman TUNCAY dedi ki...

paylaşılmaya değer mısralar

Dolunay dedi ki...

adınmı degısmıs , yoksa baslıktan anladıgım kadarıyla baskasımı yazıyor yerıne canım.sevgıler.

papuç dedi ki...

ben değil bir arkadaşın bu yazı...sonda adını yazdım:)

mit dedi ki...

Güzel bir yazı. Yazan ve yayınlayan arkadaşlarım tebrik eder, blog sayfalarına gani gani ziyaretçi dilerim ;)

papuç dedi ki...

teşekkürler efendim...kat kat daha çok ziyaretçi siizn bloğunuzda olsun inşaallah...:)

Ya Rabbim Şükür, 28 Kasım !

Nasıl başlasam da kendimi ifade edebilsem diye geçirdim içimden ...Sonra hatırladım ben sadece içimdeki sese göre davranan biriyim niye ne...