Ya cidden bazen gamsızlığımı seviyorum zamanla alıştık mı ne birbirimize :)Ya hayatta kızacak o kadar çok şey var ki oturup düşünse insan kafayı yer...Sinirlendikçe kendimi kitaba veriyorum harıl harıl okuyorum kitabımı dalıyorum ordaki hikayenin içine ve kopuyorum hayatımdaki sinirbozucu kişilerden ve durumlarda...ha diceksiniz ki kitap bitince ne iş:) o zamanda sinirim zaten yatışmış oluyo ve ''bırak şu salağı ne hali varsa görsür''diyorum ve yoluma devam ediyorum...Bi olaya çok sinirlendiysem de ''geçecekk geçecek bu da geçecekkk''diyerek bi güzel hüngürdüyorum ve zamana havale ediyorum yaşananları...Bir de şu varki insan düşünmeyi öğrendikçe ve okudukça gerçek sıkıntılarla geçici bunalımları birbirinden ayırdetmeye başlıyor...AAmaammm beee ölümlü dünya sizinlemi uğraşacam diyebiliyor bi süre sonra...inanın bunu diyebilmek de çok güzel bişey...Bu kesinlikle polyannacılık felan değil emin olun bu sizi üzmek amaçlı yapılan her adıma çemle takış gibi bişey...Neden beni üzmek isteyenlere fırsat vereyim neden beni bunalıma çeken her üzüntünün içine dalayım...Rabbim sağlık sorunu vermesin gerisi öyle ya da böyle zaten geçmeyecek mi!..İşte böyle yine kızacak bişey buldum ve bundan yazarak kurtulma yoluna başvurdum ,olan bu..Hakkınızı helal edin:)
Yine yıllar öncesine geri dönüp bi anımı yazacam annemin de bu yazımı okuyacağını bile bile:) Hoş belki de bunca zaman sonra annem bile unutmuştur bu olayı ,onun için ona da bi hatırlatma olur:)) Lise yıllarıyla ilgili bir yazım vardı hatırlayanlar olur aranızda işte yine aynı dönem içirisinde ben böyle aklım bir karış havada evden okula ,okuldan eve gidip gelirken gözüm bişey görmezken evdeki aile cemaatinden kopup aklımı fikrimi bir kişiye odaklamışken farkedememişim hal ve hareketlerimdeki (sanırsam olumsuz) değişiklikleri...Odamdan çıkmamalar ,gizli telefonlar , herşeyin ben bilirim havaları ve beni sevenlere karşı ukala davranışlar almış başını gitmiş (hala hatırlamıyorum o derece kendimde olmama hali yani:) her zaman derim aşk başa gelince akıl yıllık izne çıkar bu doğaldır:P) Benimle iletişim kurmaya çalışan anneme artık nasıl davrandıysam kadıncağızın demekki canına tak etmiş ki sitem edeceğ...
Yorumlar
Koptum ya sonunda bu da oldu izliyorlardı yorumda bırakıyorlar sağolun dünyanın her yanındaki kardeşlerim:)))))))))))))))
bazen gamsız insanlara özeniyorum ben de..ama yavaş yavaş ben de kendimi gamsızlığa alıştırıyorum:) iyi bişeymidir peki? sanmıyorum:)...
ama psikoljik olarak bazen gerekli diye düşünüyorm...
geçen "bu da geçer" başlıklı yazına yorum yazmaya fırsatım olmamıştı burda dile getireyim...nasılsa konu içinde baz alınmış:)
o hikayeyi daha önceden okumuştum ve tekrar senin blogunda da okuyunca hz. Ali'nin bir sözü aklıma geldi;"Eğer katlanamayacağın bir kötülük gelirse başına,suskun kayalar gibi dur ve diren tek başına;iyi günler de gelir geçeeer,kötü günler de"
çoğu zaman hatırlarım ama bazen öfke insanı kör ediyor gerçekten..bu aldatıcı dünyada çok dikkatli olmak lazım...
duygularını bize de anlattığın için ayrıca teşekkür ederim...seni okumak ne güzel;)
bir mp3 reklamı vardı hani sadce duymk istediğin sesleri duy diyordu en iyisi bu
@bahar gelsin burda bir açıklama yapma zorunluluğu hissettim...Benim gamsızlığı asla ve asla manevi konularda ya da sevdiğim insanlarla ilgili konularda değil. Ben ''gamsızlık'' hakkımı tamamen olumsuzluklara,saçmalıklara ve sevmediğim insanlara karşı kullanıyorum sağolsunlar onlar da gamsızlığımı bi türlü tozlu raflara kaldırmama izin vermiyorlar:)) Bazen gamsız olmak çok işe yarıyor yazımda da belirttiğim gibi..Sevgiyle kalın ...