Ana içeriğe atla

Keçileri gelen biri..


  Bizim sülalenin en yaşlısı ananem(sanırım 100 olmuştur yaşı)
  Ben bu yıl ,bu dünya da fazla kalmayacağımı düşünmeye başladım ananemin yaşını görmeyi hayal bile edemiyorum ve çok da fazla kalacağımı sanmıyorum dünyada...içimden bi ses öyle demeye başladı bile..
Ruhunuzun hep mutlu olduğunu bilip etrafınızda mutluluğunuzu hissedecek ya da yansıtacak ortamın olmaması ve bu mutlu olma halini içinizde yaşayıp bir süre sonra sönmeye başladığını hissettiniz mi?Ben tam da bu duygu içindeyim ve bu durum artmaya başladı..neşe ve boşluk sürekli çatışma halinde ve bu sizi siz gibi değil de  sadece olmanız gerektiği gibi davranmaya itiyo..ve (dönem dönem)boşluk hali içinde buluyorsunuz kendisini..Keşke ağlamak bişeylere çare olsa :S Keşke ağlamak insanı istemediği boşluklardan çıkarabilse,keşke ağlamak geçen zamanı geri getirebilse ,keşke ağlamak sadece iyiyi görmemizi sağlasa nankörlükleri görmemize engel olsa...Ağlamak zamana yardımcı oluyor bazı konularda...ONun için de iyi ki var..
  Mutlu olmak için nedenlerim çok fazla benimkisi yaşayamadıklarımla ilgili özlemin getirdiği bir hüzün ki böyle devam ederse ölünceye kadar da devam edecek...
 Bir de..neyse bunu da başka bi yazımda konu ederim ..şimdilik hepimiz Allah'a emanet kalalım...

Yorumlar

mit dedi ki…
Ağlama lütfen... Zaman zaman her insanın başına gelen bir durum seninkisi. Yıllar önce bana da gelmişti buna benzer bir ruh hali. Bayağı da uzun bir süre sürdü. Sonra ne mi oldu? Sonra "Aman be sende! Herşey olacağına varır. Sen doğru yoldan şaşma. Rabbin nasıl olsa seni düze çıkartır." dedim ve paçamı kurtardım.
Davudi dedi ki…
böyle bir durumda sana bir doz kıpır kıpır arkadaş grubu öneririm. böyle arkadaşların yanında insan kendini daha iyi hissediyo ve paylaşım üst düzeyde olduğu için(sevinçler ve hüzünler) şimdilerde yaşadığın durumun etkileri en aza indirgenmiş olur. bir doz da maneviyat tamamen atlatmana vesile olacaktır :))
devenin_bale_papucu dedi ki…
@mit ,hayatımın nerdeyse %80 i herşeye ''boşver zaman herşeyi çözer''diye yaşıyorum bunda pişman da değilim ama bazen insan yoruluyor sanırım (Allahtan bu da geçer )..yorum için tşk ederim ..

@Davudi, arkadaş ortamı fikri güzel ama unutturmak için güzel yoksa sıkıntılarınız hala sizinle oluyo!!Maneviyat kısmına kesinlikle katılıyorum zaten ordan koptuğumuz zaman çıkmazlarda kalıyoruz işte böyle..:S yorum için sağolasın
? dedi ki…
İçim burkuldu D.B.P unutmaya çalıştıgım hayatta katlanmak adına insandan daha bir varlık varmıdır.yaradan dayanma gücünü bir tek insana vermiştir malesef:( önemli olan hayatta can saglıgı.hayatı sevdiklerinle dolu dolu yaşamak,sindire sindire.kıymetini bilerek inan bana...hayat okadar acımasız ki:(
devenin_bale_papucu dedi ki…
Bazen aklımdan''sanırım bazı insanlar bu hayatta yanlış insanlarla yaşamlarını geçirmek zorunda kalıyor''diye geçiyor..sonra diyorum ki dünya imtihan yeri kendine gel DBP...öyle işte
SİHİRLİSEPET dedi ki…
bu duyguyu biliyorum ama tersten:bazen ben de çok mutsuz oluyorum ve herkes beni mutlu sandığı için mutsuzluğumu ifade edemiyorum.bu da böyle birşey işte...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Öğretmenimizle Eğitim-Öğretim Üzerine Röportaj

Röportaj: Pabuç - Aslı Öğretmen
Sevgili blogger dostlarım; Bundan böyle bloğumuzda röportajlara da yer vereceğim.İlk konumuz toplum olarak geleceğimizin oluşmasında temel taşlarımızdan olan eğitim-öğretim kurumlarımız  ve sorunları. Ne yazık ki; eğitim sisteminin çarpıklığından doğan sorunlara temel çözümler getirilmez ise, geleceğimizin risk altında olduğunu söyleyebiliriz. Çocuklarımızın, kimlik, kişilik, kariyer sahibi olmalarını bunun yanında insanlık idealinde hizmet etmelerini esas alan müfredatların öğretim ve eğitim alanında reformların yapılması gerektiğine inanmaktayız. Bu reformlar  ancak zihniyet değişiminin yapılmasıyla gerçekleşebilecektir. Yaşadığımız şehirde, bir ilköğretim okulunda  öğretmenlik yapan bir öğretmenimizle, eğitime dair kısa bir söyleşi gerçekleştirme fırsatı yakaladık.  Fen Bilgisi öğretmenliği yapan "Aslı Öğretmen" bizim ricamızı kırmayarak söyleşi sonrularımızı blog okuyucularımız için bize içtenlikle cevaplandırdı. Bundan ötürü kendisine teşe…

Gözlerim Dalıyor

Gözlerim dalıyor içimde var olan uzaklara.... Noktasını koyamadığım cümlelerime ve ünlemi eksik olmayan düşüncelerime...
Gözlerim dalıyor, Yaşantım içinde bir tarafa ötelediğim Hayallerime..
Gözler dalınca bir tanıdığın gelir derler büyükler, Benim gözlerim dalıyor; beni ben yapan düşüncelerime,sevinçlerime,tebessümlerime..
Gelin ve hiç gitmeyin! Yaşadıklarımın yanında siz de hep yer alın; ötelediklerim,düşüncelerim,tebessümlerim,hayallerim... Beni ben yapan hislerim...


Teşekkürler Rabbim !..

En eski günlerden başlamayacağım bu sefer zira yaş artık tamamen kemale erdi sayılır eskilerden de iyice bi uzaklaştım...
Öyle :" Bir Kasım akşamı doğmuşum..." gibi tamamen klişe şeylere de başvurmayacağım söz!.

Eskiyi yad ettikçe içimi acıtan gerçekleri hatırlıyorum onun için herkesin sürekli dile getirdiği şeyi yapıp anın içinde yaşamaya çalışıyorum, zaten hayal kurmayı yıllar önce bırakmıştım: hayatın gerçekleriyle hayallerimin uyuşmadığını fark ettiğimde..

Çok güzel bir ailem oldu büyürken ve dünyada arayıp bulamayacağım denklikte de bir sevdiceğim ve canlarım...çok şükür ,hep şükür ,sonsuza kadar şükür...

Hayat işte öyle ya da böyle geçiyor herkese ayrı mekanlar ayrı ortamlar ayrı yardımcılar ayrı düşmanlar ayrı imtihan soruları verilmiş herkes bir telaşın içinde yaşayıp gidiyor..Felsefik şeyler yazmak istemiyorum tüm roman olmaya aday hayatlara saygımı sunuyorum buradan ....Yaşayın la yaşayın son nefesinize kadar doyasıya...Gülümseyin, kızın bağırın çağırın sonra pişma…